Kapadokija – regija mistike

Drevna regija u centralnoj Anatoliji, koja danas pripada Turskoj,   ( nalazi se na udaljenosti od oko 200 km od Ankare ), prostorno smeštena na egejskoj obali u istorijskim pokrajinama Male Azije: Lidija, Karija, Laodikija, Anantolika, Galatija gotovo da nema dostojnog premca – po lepoti i neobičnosti. Ono što se smatra da su  stvorili vulkani, reke i vetrovi, a upotpunio čovek, tražeći u toj nesvakidašnjoj prirodi zaklon, sada u dvadesetprvom veku predstavlja turističku atrakciju.
U pisanim dokumentima za ovu regiju znalo se još u 6. veku pre nove ere, u vreme vladavine Persijanaca. Veliki pohod na istok Aleksandra Makedonskog nije poštedeo ni Kapadokiju pa ona prelazi u ruke Grka.

Kako su se mnenjali moćnici na istorijskoj sceni, tako je i Kapadokija menjala gospodare, 63. godine pre nove ere postaje Rimska provincija. Moćan Rim je imao svoje zakone koji su morali da se poštuju i svako suprostavljanje Rimu za njene građane značio je smrt… hrišćani, narod bez vojske, kako su ih nazivali, suprostavio se moćnom Rimu. Tako počinje da se stvara jedna neobična simbioza između čudesnog predela Kapadokije i hrišćanskog naroda. Bežeći pred rimskim legijama, tražeći zaklon i utočište pod „kamenim kapama“, hrišćani su na podrućju Kapadokije sagradili 36 podzemnih gradova i preko 600 crkava.

U ranom hrišćanstvu Kesarija ili Ćesarija postaje važno episkopsko središte, odlatle se šalju misionari u Rimsko carstvo da šire hrišćanstvo, poslenje godine svoga zemaljskog života tu su proveli Devica Marija  i Apostol Filip, dok je Apostol Pavle vrlo često posećivao Kapadokiju, njegove poslanice Galatima, Efesima, napisane su upravo za tu regiju i čine dragulj  pisane reči. Braneći svoj život ali i svoju religiju u katakombama Kapadokije, na 60 metara ispod zemlje, hrišćani su stvorili podzemne gradove, sa razrađenom ventilacimom, vodovodom, pekarama… u podzemnim gradovima  je bio smešten veliki  broj ljudi koji je tu mogao da živi i preživi. Religija čuvana i negovana u katakombama, ugledala je svetlost u Carigradu kada je Milanskim ediktom postala zvanična religija.
Zato je putovanje Kapadokijom – putovanje kroz vreme, prostor i istoriju.
Sada u dvadesetprvom veku ona je omiljena destinacija razmaženih putnika, ali i istraživača, zaljubljenika u mistiku i tragaoca za iskonsko. Svake godine se povećava broj turista, a sa pojavom letećih balona (koji po mnogima narušavaju lepotu ovog područja), kao i luksuznih hotela smeštenih u stenama, broj turista vrtoglavo raste. Sa rastom broja turista raste i bojazan da bi tako veliki broj ljudi mogao da naškodi krhkim stenama.

Najpoznatiji gradovi su : Goreme, Avanos, Učišar, Urgup i Mustaf-paša. U Pašinoj dolini mogu se videti neobične građevine koje su dobile naziv „vilenjački dimnjaci“. S obzirom da dolina odiše iskonskim mirom u kojem se može čuti samo crvkut ptica, nazvali su je Dolina ljubavi. Vrlo prostrana i bogata regija istorijom, u kojoj dominiraju kamena čuda  koja dočaravaju i doprinose utisku da je nemoguće da ste na planeti Zemlji, i podzemni gradovi koji su otkriveni tek 1964. godine, čine ovu regiju još neobičnijom i privlačnijom za istraživanje. Osim  velikog broja turista, u tom nesvakidašnjem području živi veliki broj ljudi, meštana i monaha, ušuškani u dubinama  stena za koje tvrde da su upravo one idealna mesta za život (zanimljivo je da temperatura u tim stenama i pećinama ne prelazi 24C bez obzira na godišnje doba). Njihova prirodna i idealna izolacija poslužila je investirotima da naprave u stenama luksuzne hotele i time doprinela još većoj najazdi turista koji osim prilike da dožive nešto mistično, neobično, kao i istoriju iz prve ruke, ne moraju da se lišavaju konfora. Kapadokija, ovaj neobičan deo planete Zemlje prkosi vremenu i ljudima, ona opstaje upkos svemu i svima, ona  priča svoju  priču za koju je vrlo važno ko je sluša.

Tanja Petrović Miljković